به گزارش جهت پرس؛ عطیه فکری _ نتایج پیمایش‌های ماه‌های اخیر نشان می‌دهد جامعه از نظر اقتصادی، روانی و سیاسی تحت فشار قابل توجهی قرار دارد. بخش بزرگی از مردم درآمد خود را برای تأمین هزینه‌های زندگی ناکافی می‌دانند و هزینه‌های درمان نیز برای دست‌کم نیمی از جامعه به مسئله‌ای جدی تبدیل شده است.

راهکار فوری در این بخش، کاهش فشار معیشتی است. افزایش مبلغ کالابرگ در صورت امکان، می‌تواند به‌عنوان اقدامی کوتاه‌مدت و موقت، بخشی از فشار هزینه‌های زندگی را کاهش دهد؛ هرچند در بلندمدت، بهبود قدرت خرید و ثبات اقتصادی ضروری است.

هم‌زمان، خشم، ناامیدی، اضطراب و بی‌قراری اجتماعی در سطح بالایی قرار دارد و نارضایتی از وضعیت اقتصادی و عملکرد برخی نهادها، در کنار پایین بودن اعتماد نهادی، شرایط را پیچیده‌تر کرده است.

در این زمینه، بازسازی اعتماد عمومی، کاهش فضای ابهام و بلاتکلیفی و ارائه چشم‌اندازی روشن از ثبات و امید اهمیت دارد. مدیریت اختلافات داخلی و پرهیز از تصمیم‌هایی که می‌تواند بر دامنه نگرانی‌های موجود بیفزاید نیز می‌تواند به کاهش فشار روانی و اجتماعی کمک کند.

با این حال، نارضایتی به‌تنهایی به معنای وقوع اعتراض نیست. برای تبدیل نارضایتی به اعتراض، عواملی مانند یک محرک مشخص، احساس امکان اثرگذاری، ادراک شکاف در ساختار قدرت، نقش رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی و تغییر ارزیابی مردم از هزینه و فایده اعتراض اهمیت پیدا می‌کند.

بنابراین، جلوگیری از ایجاد محرک‌های جدید و کاهش زمینه‌های تنش می‌تواند از فعال شدن این ظرفیت جلوگیری کند. در کنار آن، ایجاد مسیرهای مؤثر برای بیان و پیگیری مطالبات، می‌تواند نیاز به کنش اعتراضی را کاهش دهد.

بخش قابل توجهی از جامعه معتقد است بدون اعتراض مطالباتش مورد توجه قرار نمی‌گیرد در مقابل ترس از ناامنی، بی‌ثباتی، هزینه بالای اعتراض، نگرانی از دخالت خارجی و ارزیابی از توانایی حکومت برای کنترل شرایط همچنان موانع مهمی در برابر حضور خیابانی هستند.

در مجموع جامعه در وضعیت آمادگی اعتراضی قابل توجه اما نه اعتراض قطعی قرار دارد. از دولت در شرایط کنونی توقع می‌رود مانع بروز محرک‌های سیاسی، اجتماعی و اقتصادی شود، همین ماجرا منجر به امیدآفرینی و بالا رفتن آستانه تحمل جامعه نسبت به وقایع بیرونی و غیرقابل کنترل می‌شود.