دبیر شورای فرهنگ عمومی:” از سال ۱۳۸۶ قرار بود مصوبه‌ای اجرا شود که نشد و آن هم «طرح خانه ملی گفتگو» بود که امیدوارم به زودی اجرا شود. این خانه قرار است محیطی باشد، برای انتقاد و اعتراض؛ اما با چه موضوعی و خطاب به چه کسی؟ مثلا درباره موضوع حجاب موافقین و مخالفین در خانه حضور پیدا کنند و با هم گفتگو کنند. رسانه هم می‌تواند این فضارا که انتقادی هم هست، رویت‌پذیر ‌کند. چیزی که هم‌اکنون ظرفیتش در قانون اساسی وجود دارد.

مشکل ما در مکانیزم شنیدن است. شنونده خاموش و یا بسته نیست. ما با توجه به شرایط زمانی، اجتماعی  و تحولات حوزه فناوری شکل شنیدنمان تغییر کرده است. ما در دهه ۶۰ یک قوه شنیداری خوب داشتیم که همان ائمه جمعه و امامان جماعت بودند. قبلا مردم وقتی مشکل را به امام جماعت می‌گفتند، او بلافاصله به امام جمعه می‌گفت و مثلا امام جمعه که مستقیم با استاندار در ارتباط بود، موضوع را پیگیری می‌کرد اما الان دسترسی مردم به هر دلیلی به ائمه جمعه کم شده است. احیای بعد سیاسی مساجد خیلی مهم است و امام جماعت باید با مردم قبل و بعد نماز صحبت کند. از طرفی جوانی که اعتراض دارد، حق دارد، اعتراضش را به من بگوید و من صدای او در نظام هستم.”