صبح امروز خبر تلف شدن پیروز در رسانه‌ها منتشر شد، خبری که عده‌ای را ناراحت و برای عده‌ای موضوع خوبی برای اعتراض شد. باید گفت که اگر کمی اطلاعات درمورد یوزایرانی که در حال منقرض شدن است بدانیم، نه شوک خواهیم نه راهی برای اعتراض باقی می‌ماند.

تا کنون واژه‌ایی بنام گلوکاه ژنتیکی را شنیده‌اید؟ «گلوگاه ژنتیکی» (Genetic Bottleneck) اتفاقی است که وقتی جمعیت گونه‌ای بشکل قابل توجهی کاهش پیدا کند، بالاجبار دچار «کاهش تنوع ژنتیکی» می‌شود و این بسته به ژن‌های موجود در تعداد باقیمانده از آن گونه می‌تواند باعث آسیب‌پذیری مضاعف این گونه بشود (از ضعف تطبیق‌پذیری با شرایط زیستی از جمله تغییرات اقلیمی تا تشدید ویا فراگیر شدن نارسایی‌های مادرزادی/ژنتیک و عوامل بیماری‌زا)، یا اینکه نسلی بوجود بیاید که بتواند از این گلوگاه عبور کند و با طی فرآیند انتخاب طبیعی مقاوم‌تر از گذشته به زیستش ادامه بدهد و مجدداً تکثیر بشود. (اینجا می‌توانید بیشتر در مورد این پدیده بخوانید) یک نمونهٔ شاخص که الآن در سطح جهان در این گلوگاه ژنتیکی واقع شده یوزپلنگ است که یوز ایرانی را هم شامل می‌شود. برای اینکه بیشتر در مورد این موضوع بدانید در این مطلب بخوانید. بنابراین اگر کسی این‌ها را می‌دانست، مرگ پیروز در اثر نارسایی کلیه برای او شوک غیرقابل انتظاری نبود. ولی خب چه کاری راحت‌تر از اینکه موجودی «شرّ» در ذهن داشته باشیم و همواره علت تمام مصائب را گردنش بیندازیم و بی‌نیاز از زحمت جستن و دانستن علت‌های پیچیده باشیم؟ 

کم‌اطلاعی جمعی چیز بسیار بدی است، تا آنجا که حتی مانع دل سپردن به یک سوگواری آسوده و شخصی می‌شود.