به گزارش جهت پرس؛ مذاکره در جمهوری اسلامی ایران،نشانه ضعف نیست، بلکه حاصل حکمت، اقتدار و تدبیر راهبردی نظام است. آن‌چه امروز در سطح افکار عمومی باید فهمیده و تبیین شود، این است که تصمیم برای مذاکره، تصمیم دولت نیست؛ تصمیم کل نظام است. مذاکره پروژه جناحی‌نیست، محصول عقل جمعی در بالاترین سطوح راهبری کشور است. رهبر انقلاب بارها تأکید کرده‌اند که باید انسجام ملی در برابر دشمن به نمایش گذاشته شود، و این یعنی تصویرسازی از وحدت حاکمیتی، در مواجهه با نظام سلطه.
آمریکا به‌خوبی می‌داند که ایران تحت رهبری حکیمی شجاع، و با ملتی آگاه و مقاوم، هیچ‌گاه تن به خلع قدرت نخواهد داد. لذا آن‌ها به‌جای گزینه نظامی، که بارها از آن سخن گفتند اما هرگز جرأت اجرای آن را نیافتند، به گزینه مذاکره پناه آورده‌اند؛ مذاکره‌ای که گویا با هدف تحمیل است نه یک توافق.
برای آمریکایی‌ها، مذاکره مسیر دیگری برای خلع سلاح قدرت ملی ایران است. آن‌ها خواهان خاورمیانه‌ای بدون مقاومت، بدون ایران، بدون حزب‌الله و بدون هویت اسلامی هستند. اما این آرزو با واقعیت امروز منطقه هیچ نسبتی ندارد.
توان دفاعی، موشکی و فناوری ایران در حوزه‌های حیاتی همچون هسته‌ای، پهپادی، پدافندی و فضایی، کشور را به جایگاهی رسانده که در لبه تکنولوژی جهانی ایستاده است. ما امروز نه‌تنها عقب‌مانده نیستیم، بلکه در برخی حوزه‌ها از بسیاری از کشورهای صنعتی نیز جلوتر هستیم.

همین قدرت است که دشمن را مجبور به گفتگو کرده است. نه‌اینکه ما از سر استیصال، به میز مذاکره آمده باشیم؛ بلکه این آمریکا است که از باتلاق‌های شکست‌های منطقه‌ای، از یمن تا فلسطین، از عراق تا سوریه، کمر خم کرده است.
همزمان، دشمن تلاش می‌کند با جنگ روانی و تبلیغاتی، دل مردم را خالی کند. روایت‌سازی‌هایی مانند «ایران باید برنامه هسته‌ای خود را کاملاً برچیند» یا «ایران حق غنی‌سازی ندارد» بخشی از این عملیات روانی است. آن‌ها می‌خواهند با القای اینکه ما در موضع ضعف هستیم، برای توافقی تحمیلی آماده‌سازی ذهنی کنند. هر بار که مذاکره‌ای در راه است، یکی از مقامات آمریکایی پیشاپیش اظهاراتی می‌کند که گویی ایران باید تسلیم شود. اما در میدان واقعیت، این جمهوری اسلامی ایران است که دشمن را به انفعال کشانده است.
جمهوری اسلامی ایران با مردمی که فدایی ولایت‌اند، مسئولانی که در چارچوب منطق انقلابی حرکت می‌کنند، و رهبر فرزانه‌ای که در مرکز حکمت و بصیرت جهان اسلام ایستاده، هرگز میدان را واگذار نخواهد کرد. ما اهل مذاکره هستیم، اما نه مذاکره‌ای برای ضعف؛ بلکه مذاکره‌ای برای تثبیت حق، تثبیت پیشرفت، و تثبیت کرامت ملی. این را باید در رسانه‌ها، در صفحات شخصی، در گفتارها، استوری‌ها، توییت‌ها و تحلیل‌ها بارها و بارها بازنشر و بازتعریف کرد.
نباید اجازه داد که آمریکا و همراهان داخلی‌اش، با دست‌کاری افکار عمومی، نظام اسلامی را مسئول مشکلات نشان دهند. برعکس، باید با روایت صحیح، این حقیقت را برجسته کرد که مقصر واقعی بدعهدی‌ها، کارشکنی‌ها و فشارها، خود آمریکاست. باید گفته شود که ایران، برخلاف ادعای دشمن، هیچ‌گاه میز مذاکره را ترک نکرده؛ بلکه این آمریکا بوده که با بدعهدی، با خروج از توافق، با تحریم، با تهدید نظامی، عملاً مذاکره را بی‌اعتبار کرده است.
ایران، امروز بیش از هر زمان دیگر، از انسجام راهبردی برخوردار است. قدرت نظامی ما در بالاترین سطح بازدارندگی است. قدرت دیپلماسی ما نیز به پشتوانه همین اقتدار، فعال و اثرگذار است. این دو را باید هم‌افزا دانست. دشمن، جایی عقب می‌نشیند که قدرت واقعی را ببیند، نه جایی که ما در موضع ضعف سخن بگوییم. رهبر انقلاب فرموده‌اند: «جهاد تبیین، واجب فوری است». امروز وظیفه ماست که روایت درست از رفتار خصمانه آمریکا، و ایستادگی ایران را در دل افکار عمومی نهادینه کنیم.
در پایان، این نکته مهم را باید با صدای بلند گفت: جمهوری اسلامی ایران با وجود فشارهای بی‌سابقه، هرگز شکست نخورده و نخواهد خورد. ملت ایران، با اتکای به ایمان، دانش، رهبری و مقاومت، بر تمامی سناریوهای دشمن غلبه کرده و خواهد کرد. مذاکره اگر از موضع عزت، اقتدار، و منافع ملی باشد، نه‌تنها ضعف نیست بلکه قدرت است. این، همان معنای درستِ تعامل در تراز انقلاب اسلامی است.