به گزارش جهت پرس؛ باقرآریا منتقد فرهنگی در یادداشتی نوشت: می‌خواهم آن‌چه ذهن خودم را درگیر کرده بگویم. دیگر نه تنها توان و حوصله‌ای برای مطالعه نداریم، بلکه مدت زمان ویدئوهایی که «محتوا» می‌نامیم به تناسبِ کم‌صبر و تحمل شدن‌مان، دائم کوتاه‌تر و کوتاه‌تر می‌شود. متن را تقریباً حذف کرده و ویدئوها را هم کوچک کرده‌ایم. به محض این‌که «محتوایی» برایمان «جالب» نباشد یا احساس کنیم حوصله‌ی‌مان را سر می‌برد، با یک حرکت کوچکِ انگشت شست، از آن می‌گذریم. اما بیایید لحظه‌ای به این فکر کنیم که چه جور چیزی می‌بینیم. چطور می‌توان این تصویر کوتاه را «محتوا» نامید، وقتی نه فرصتی برای مقدمه دارد و نه بدنه‌ای شکل می‌گیرد و نه نتیجه‌گیری‌ای؟

انگار از تحلیل واقعی گریزانیم. قطعاً آن‌چه که می‌بینیم هر چه باشد، «محتوا» نیست. یکی از چالش‌ها برای من این است که وقتی ویدئوی تکه‌ای از یک سخنرانی یا مصاحبه را بدون صحبت‌های پیش و پس از آن می‌بینیم، وقتی زمینه‌ی بحث را نمی‌دانیم و اگر توضیحی در متن وجود داشته باشد نمی‌خوانیم، چطور می‌توانیم به آن «محتوا» بگوییم؟ (واقعاً چه تعداد ویدئوی این‌قدر کوتاه دیده‌ایم که به هیچ توضیحی احتیاج نداشته باشد؟) جالب‌تر این‌که گاهی، بر همین اساس به دیگران (در واقع به یکدیگر) می‌تازیم که بی‌سواد، چپی، راستی، کمونیست، بی‌دین، متحجر، متعصب و… هستند.

به تازگی که ویدئوهایی وایرال می‌شوند که به عمد غلط‌های واضح دارند تا مخاطب را به عکس‌العمل وادارند. حتی اسمی برای این یکی به ذهنم نمی‌رسد. احساس می‌کنم که ما داریم دنیایمان را از هر آن‌چه که واقعاً معنا دارد خالی می‌کنیم و جایش را با هیچ چیز پر نمی‌کنیم. هیچ عجیب نیست که مهارت‌های درک، تحمل و شناخت یکدیگر را از دست بدهیم. هیچ بعید نیست که این عادت‌ها کم‌کم از ما فاشیست‌های متعصبی بسازند.

یادداشت باقرآریا