شناسه: 33426
جهت از مواضع انتخاباتی نامزد‌های انتخابات گزارش می‌دهد

از چاله به چاه درآمدن با وعده‌های اقتصادی پوپولیستی/ محسن رضایی هم به دنبال دوقطبی‌سازی است؟

محسن رضایی نامزدی با تجربه یک‌ بار انصراف و دو بار حضور کامل در رقابت‌های انتخاباتی ریاست‌جمهوری، در سیزدهمین دوره نیز وعده‌های اقتصادی داده که محل تردید کارشناسان است.
به گزارش جهت، 

محسن رضایی نامزدی با تجربه  یک‌ بار انصراف و دو بار حضور کامل در رقابت‌های انتخاباتی ریاست‌جمهوری حالا در سیزدهمین دوره انتخابات ریاست‌جمهوری نیز وارد عرصه شده و بار دیگر با مانور بر روی اقتصاد قصد دارد در شرایطی که معیشت و معضلات اقتصادی در تنگنای بدی گرفتار شده به جذب آرای مردمی بپردازد.

رضایی در ادوار گذشته نیز درحالی‌که دیگر نامزدها حوزه‌های دیگری از سیاست‌ خارجی تا حقوق شهروندی را موردتوجه قرار داده بودند از اقتصاد می‌گفت و با توجه به تحصیلاتش در رشته اقتصادی خود را آگاه و توانمند به حل مشکلات کشور نشان می‌داد.

او که در انتخابات سال‌های 84، 88 و 92 با شعارهای «دولت عشق‌»، «دولت ائتلافی»، «دولت فراگیر و امید» پا به میدان گذاشته بود حالا شعار «دولت نهضت ملی برای آبادانی ایران و مبارزه با فساد و شبکه نفوذ» را سر داده است. او همچنین وعده‌های اقتصادی‌ متعددی داده که برخی از آن‌ها با توجه به ادعاهای رضایی در آگاهی‌اش از علم اقتصاد جای حرف است.

ابهام در یارانه 450 هزارتومانی
جنجالی‌ترین وعده‌های عجیب‌وغریب رضایی، دادن یارانه 450 هزارتومانی است. او گفته شرایط را به گونه‌ای مدیریت خواهد کرد که این پرداخت یارانه بدون تأثیر در قیمت‌ها، تورم جابجایی منابع و برداشت بودجه باشد. وی در ادامه در تبیین این میزان یارانه به یارانه‌های پنهان اشاره‌کرده و گفته است: «سالانه معادل ۱۳۰ میلیارد دلار یارانه داده می‌شود که بخش زیادی از آن را ثروتمندان می‌برند و در برق مصرفی در لوسترها و بنزین خودروهایشان مصرف می‌کنند، درحالی‌که برق یک لوستر یک ثروتمند معادل برق یک کوچه در شهرهای جنوبی ایران است که این موضوع بی‌عدالتی و نابرابری است.»

بااین‌حال توضیحات وی نتوانسته ابهامات موجود درباره این میزان یارانه را حذف کند. نخستین چیزی که درباره پرداخت این یارانه به نظر می‌رسد بودجه سال 1400 است که بسته‌شده و چنین چیزی در آن پیش‌بینی‌نشده است. رضایی در صورت پیروزی از مردادماه رئیس‌جمهور می‌شود و از این تاریخ نیز باید مجری بودجه 1400 باشد. پس این وعده او در سال 1400 نشدنی است.

از سوی دیگر در شرایطی که به اذعان اغلب مسئولان و اقتصاددانان خزانه کشور خالی است رضایی نگفته تأمین این هزینه از چه منابعی صورت می‌گیرد و چگونه است که او در تأیید درستی این یارانه می‌گوید این یارانه هزینه‌ای بردمش دولت نمی‌گذارد!

این سؤالات در شرایطی است که اغلب کارشناسان اقتصادی به نظام فعلی پرداخت یارانه نقد دارند و از تغییر شیوه یارانه سخن می‌گویند. این تنها مواردی چند از ابهامات موجود درباره یارانه وعده داده‌شده رضایی است.

تقویت ارزش پول ملی با ارزپاشی!
اما وعده‌های اقتصادی رضایی به همین جا ختم نشده و او از تقویت پول ملی در منطقه و قوی‌تر شدن آن نسبت به دلار و یورو سخن گفته است. این وعده رضایی در حالی است که در حال حاضر ارزش پول تعدادی از کشورهای منطقه خاورمیانه از دلار و یورو بالاتر و به‌عبارت‌دیگر باارزش‌ترین پول‌های ملی در این منطقه است. برای نمونه یک دینار کویت معادل ۸۱۴۰۰ تومان ایران و ۳.۳۲ دلار آمریکاست، یک دینار بحرین، ۶۴۰۶۰ تومان ایران و ۲.۶۵ دلار آمریکا و یک ریال عمان، ۶۳۱۶۰ تومان ایران و معادل ۲.۶۰ دلار آمریکاست.

با توجه به این مقادیر یعنی طبق اظهارات رضایی او می‌خواهد ارزش پول ملی ایران را 80 برابر کند. چنین وعده‌ای آن هم در شرایطی که نرخ رشد اقتصادی منفی و تورم همچنان از ارزش پول ملی می‌کاهد دور از واقعیت می‌نماید. به‌خصوص این‌که اگر رضایی به‌عنوان یک اقتصاددان برای این مسئله راه‌حلی داشت باسابقه‌ بیش از سه دهه حضور خود در مناصب بالای نظام به‌عنوان دبیر مجمع تشخیص مصلحت نظام، فرصت طرح و اجرای ایده‌های خود را داشت اما چگونه است که تنها هنگام انتخابات و بدون هرگونه توضیحی به ارائه چنین امری مبادرت ورزیده است بدون آن‌که بخواهد توضیحی درباره نحوه اجرای آن بدهد. اصلاً منظور رضایی از تبدیل‌شدن پول ایران به سومین پول قوی منطقه چیست؟ مگر دلار و یورو پول منطقه حساب می‌شوند و آیا او با چنان ادعاهایی درباره دانش اقتصادی از این امر ناآگاه است؟
علاوه بر این، ازنظر اقتصادی ارزش پول ملی به مناسبات پولی و تورمی یک کشور بازمی‌گردد و ارزش پول ملی مسئله‌ای نیست که به‌صورت دستوری بالا یا پایین ‌شود بلکه نسبت به سایر کشورها ارزیابی می‌شود. شاید منظور رضایی از این کار، همان ارزپاشی باشد نه رشد اقتصاد کشور که در این صورت این خود از چاله به چاه درآمدن است.

چگونه شعار وحدت نیروهای انقلاب به دوقطبی‌سازی رسید؟
به هر حال رضایی در روزهای اخیر همچون نامزدهای دیگر در حال دادن وعده‌های عجیب‌وغریبی است که بیشتر بوی پوپولیسم می‌دهد تا کار کارشناسی و علمی. او که خود یکی از گزینه‌های جریان انقلابی بود اما این روزها با علم به این‌که دوقطبی گری راهی برای پیروزی است سعی کرده تا خود را در برابر ابراهیم رئیسی قرار دهد و دوگانه رضایی-رئیسی را شکل دهد.

 نشان به آن نشان که در گفتگوی ویژه خبری در جواب دادستان تهران پای رئیسی را وسط کشید و گفت: «... اخیراً آقای دادستان تهران به یک طریقی آمده نامزدهای انتخاباتی را تهدید کرده است، من می‌گویم آقای دادستان آیا آقای رئیسی هم مدنظر شما است؟ ...مثلاً اگر خطایی در ستاد آقای رئیسی بروز کند می‌توانند با ایشان برخورد کنند؟»

 او حتی توئیتی هم در این باره کرد تا دوقطبی خود با رئیسی را بیشتر عیان سازد؛ آنچه به نظر رضایی می‌تواند برای پیروزی او در انتخابات راهگشا باشد، قفل بسته‌ای که رضایی چندین دوره تلاش کرده و هر دفعه باز نشده این بار گویا قرار است با کلید این دوقطبی‌سازی باز شود. هر چند با توجه به دامنه رأی رضایی در انتخابات گذشته و میزان آرایش این بار نیز او شانس چندانی ندارد؛ اما بازهم باید منتظر روزهای مانده تا انتخابات باشیم و ببینیم رضایی دیگر چه در چنته دارد و چه رو می‌کند.
 

برچسب ها

ثبت دیدگاه